Technische & Beroepsopleiding

Vandaag hebben we wel een heel bijzonder iemand in de interviewstoel : D., Hoofd Tijdschriftadministratie aan een universiteitsbibliotheek.

Iemand die heel wat dingen te vertellen heeft. Zoveel zelfs, dat we besloten hebben het in 5 delen op te splisten. Hier komt deel 1 :

Naam : D.

Functie : Hoofd Tijdschriftenadministratie op een universiteitsbibliotheek

Gedane studies : Hoger technisch middelbaar

Vorige baantje(s) : enkel studentenjobs, dit was en is nog steeds mijn eerste baan

Hoe ben je op je huidige job terechtgekomen :

via een tip van een dactylo/steno leraar die me vertelde dat men een studentenjob vaccant had voor juli, het jaar dat ik afgesturdeerd was, 1978. Ik kreeg de job en ben er nooit echt meer “weggeraakt”, niet dat ik dat erg vond, want ik had het er best naar mijn zin!

...

Ik werd vervolgens aangenomen onder verschillende contracten die elkaar zo goed als ononderbroken opvolgden. Zodanig dat ik misschien in mijn hele leven maar een paar dagen werkloos ben geweest en dat vind ik een prestatie, want eind jaren 70 was er weer eens één van die economische momenten van laagconjunctuur. Mijn leraars die me probeerden te overtuigen naar de unief te gaan... ze mochten nu tevreden zijn: ik had het gehaald, zij het weliswaar niet als student maar als medewerker.

Het heeft wel tot 1987 geduurd vooraleer ik een contract van onbepaalde duur kreeg en in 1991 was dan eindelijk mijn benoeming volledig in orde. Je moet wat geduld hebben in het onderwijs. Het grappige was dat ik meestal maar pas de vrijdag om 16u00 wist, of mijn contract van de maandag daarop officieel was goedgekeurd. Eén keer heb ik dan een echt “proforma” afscheidsfeestje gevierd, hoewel ik op de vangreep wist dat ik terug zou komen. We spreken daar nu nog van. Het was een historisch afscheidsfeestje. De paar jenevers maakten me zelfs een beetje overmoedig en niet wetende dat ik nog de rest van de jaren hier zou slijten, dierf ik nogal een paar gedurfte uitspraken maken t.o.v. mijn superieuren. Ik denk dat ze het me vergeven hebben. Voor mijn collega’s blijven ze een deel van telkens weer opgerakelde anectodes van vroeger. Je klinkt misschien oud als je meewarig zucht “Dat waren nog plezierige tijden”, maar toen was er nog ruimte voor een lach; een grap en de mantel der liefde voor minder fortuinlijke collega’s die omwille van ziekte of een mindere werkbekwaamheid nog in een grote groep konden opgenomen worden om ze uit de werkloze- of invaliditeitsverzekering te houden. Dat zou na de jaren 90 drastisch veranderen.

Wordt vervolgd volgende week....