Technische & Beroepsopleiding

Vorige week kon u hier lezen hoe D. een baantje vond aan de universiteit.

Vandaag deel 2 van dit spannende verhaal...

Wat zijn de voornaamste taken van D. :

Ik was begonnen als contractuele (meerdere contracten) voor verschillende projecten zoals verfijning van de catalogus. Een paar memorabele taken waren het plaatsen van gekleurde bolletjes in de print out van de UDC catalogus: rood voor alles wat met economie te maken had; ik denk groen voor alles wat met litteratuur en talen te maken had, en rood voor alles wat met medische onderwerpen te maken had. Drie universitairen werden daarbij gecontracteerd voor elke discipline en zij kregen een potloodje van één bepaalde kleur. Ik en een andere contractuele collega (die werkt hier ook nog) mochten met onze beperkte resp. middelbare opleidings en kandidatuur kennis de drie kleuren door elkaar hanteren... tegelijkertijd, jawel!

...

Gelukkig wisten wij dat rabies hondsdolheid wil zeggen en dat dit niet het Engelstalige meervoud was van konijn. Af en toe was het toch nodig dat we alles nog een keer nakeken wat onze universitairen er van gemaakt hadden. Het waren meestal echt wel ongelooflijke typen. Ik heb heel wat bijgeleerd over mensen typetjes.

Een ander boeiend en wellicht surealistisch klinkend werk was het typen van lege lijnen. Ok, klinkt misschien voor deze generatie ongelooflijk, maar in de 70 en 80tiger jaren werkten we voor alles met codes. Een van die codes was [br] en die ontbrak tussen alle ons toegestuurde records waardoor alles in de soep liep.

Ik werd vervolgens ingezet voor de invoer en updating van de Antilope catalogus (catalogus van lopende abonnementen in Antwerpen) en dat nu is uitgegroeid tot een groot interbibliothecair product met de naam Impala. Ik werd ook ingeschakeld in de reguliere catalografie en invoer. Later kwam daar nog de organisatie van de fotokopiekaarten verkoop bij en mocht ik af en toe “de baan” op om kaartlezers over de hele campus te depaneren of stukken te vervangen.

Ik herinner me dat er op een zeker ogenblik ook zo een apparaat geplaatst was in het Academisch Ziekenhuis. Ik ben daar ooit door een verpleegster achtervolgd met een injectienaald omdat zij dacht dat ik haar volgende patiente was. Tja, t was boeiend maar niet altijd zonder gevaar.

Ook leeszaaltaken behoorden tot het pakket omdat we met zijn allen 3 leeszalen dienden open te houden, ook op zaterdag. In 1996 kwam er een plaats vrij bij acquisitie en heb ik me daar voor opgegeven. Dit gebeurde niet zonder slag of stoot, want men had gehoopt dat ik op mijn oude job in de catalografie zou blijven. Maar ik was koppig en vastberaden. Het was een beetje een titanen gevecht dat ik uiteindelijk toch heb gewonnen. Zo ben ik beland op de tijdschriftenadministratie en werd ik daar diensthoofd... een groot woord voor wat het behelst.

Ik doe vooral de receptie van tijdschriften en periodieken, de opvolging van ontvangsten en van rappels, de administratie van de facturatie en het contact met gebruikers en leveranciers ivm met deze publicaties.

De taken op zichzelf kan je nu niet echt boeiend noemen. Veel mensen denken dat je als je in een bibliotheek werkt, je dan ook erg belezen bent. Buiten het vlug overlopen van grote krantenkoppen of de voorpagina van een tijdschrift geraken we helaas niet. We mogen niet lezen tijdens onze dagtaak en de werk en tijdsdruk van tegenwoordig zou dat ook niet meer toelaten.

Personeels- en budgetinkrimping dragen daartoe bij.

Ik geraak trouwens bij het lezen niet verder dan pagina 4, dan val ik steevast in slaap. Dan moet ik de volgende leesbeurt minstens 2 bladzijden herlezen... dus dan geraak ik aan bladzijde 6 ... en zo verder, ergerlijk gewoon!