Technische & Beroepsopleiding

De voorlaatste aflevering van het vervolgverhaal van D.

Wat is het leukste aspect van je job aan de universiteitsbibliotheek ? :

Het leuke van de job ligt wellicht in datgene waar ze deel van uitmaakt en niet enkel in de specifieke uit te voeren taken.

In mijn situatie zou ik zeggen dat ze deel uitmaakt van een dynamische gemeenschap die zich universiteit noemt. Het is een smeltkroes van culturen, van kennis en er gebeurt altijd wel iets en als je vindt dat er niet genoeg gebeurt, dan kan je daar zelf voor zorgen.

...

In 1990 is Karibu opgericht, een budy groep voor buitenlandse studenten die we, via activiteiten en bijeenkomsten, willen laten proeven van onze cultuur, van onze gastvrijheid... dit als tegengif voor de toenmalige eerste zwarte verkiezingszondag, de eerste uit een beschamende reeks zwarte zondagen.

De enthousiasten +30 vrijwilligers; de vier verschillende deelgroepen die resp om de 4 weekends hun activiteit hielden, zijn algauw geslonken tot een iets meer realistische omvang.

We hebben nu ongeveer nog 8 activiteiten per jaar en door het vertrek van enkele actieve collega’s zijn ook de vrijwilligers tot een minimum geslonken. Karibu blijft echter mijn troetelkind en ik zal maar zelden een activiteit missen. De dankbaarheid en de vriendschap van onze studenten die je terug krijgt, geven je zo een boost van energie, dat het saaie kantoorwerk maar secundair wordt als het gaat over “work satisfaction”.

Wat een dure ingehuurde firma wellicht toch niet lukt - en (dure) nieuwjaarsfeestjes evenmin- daar probeert dan een vernieuwde Personeelsvereniging voor te zorgen: contact leggen tussen collega’s van de verschillende campus sites, voor of na relocatie van diensten en mensen, en dit op een aangename manier aan de hand van culturele activiteiten. Die culturele activiteiten fungeren als pretext om mensen samen te brengen en fungeren achteraf als onderwerp in gesprekken die het ijs een beetje moeten doen breken in de kennismakingsgesprekken tussen pot en pint. Natuurlijk kunnen we niet iedereen motiveren, er rest nog steeds een groot aantal mensen aan de zijkant, verzuurd, vastgeroest in vooroordelen of oude gewoontes, of gewoon bang voor het nieuwe.

Ik ben de universiteit in elk geval ongelooflijk dankbaar dat ze deze bovenstaande projecten ook deels financieel steunt. Zonder die steun konden we niets kunnen verrichten. De medewerkers zelf doen dit als vrijwilligers en worden niet vergoed.

Het kan niet genoeg benadrukt worden dat de twee groepen waarin ik als vrijwilliger actief aan deelneem, zowel aan de studenten als aan de personeelsleden een bijkomende tevredenheidsgevoel geven, iets dat heel belangrijk kan zijn resp in het maken van keuzes en het zich inzetten voor... Het is een tot hiertoe onderschat deel van PR, gedragen door deze vrijwilligers.

Ik vind het ook fantastisch dat ik werk op een plaats voor een doel dat me nauw aan het hart ligt: namelijk educatie en opleiding. Het is een enig middel, indien juist aangewend (!), om kritisch door het leven te leren gaan. Onderwijs is een mensenrecht en een noodzaak. Hoger onderwijs en universiteit is nog steeds een dure aangelegenheid, maar ik ben er fier op dat we in België toch nog zoveel fantastische mogelijkheden hebben... alleen voor hoe lang nog?

Onze universiteitsbibliotheek was een voorbeeld van een “open bibliotheek” waarin iedereen welkom was (vanaf 18 jaar) en waar je zelf je boeken en tijdschriften kon nemen: het is een openkast bibliotheek. Er is altijd voor gezorgd geweest dat slechts een beperkt budget werd gereserveerd voor de privébibliotheken van de professoren en dat de studenten en gebruikers konden beschikken over een goed uitgeruste leeszaal.

Ook daar was ik fier op. Ons belastingsgeld werd hier mooi ten dienste gezet van de gemeenschap.